Ontstaan, groei en bloei van de Mohicanen

De Mohicanen zijn in 1939 opgericht en heel kort daarna brak de Tweede Wereldoorlog uit. Van deze allereerste jaren is vrijwel niets meer in de archieven terug te vinden. Tijdens de oorlog was de padvinderij, zoals scouting toen heette, verboden door de Duitsers. Alle uniformen en spelmaterialen moesten worden ingeleverd en werden vernietigd. In de oorlog kwamen de verkenners nog wel stiekem bij elkaar. Ze deden zich voor als een gymnastiekvereniging want die waren wel toegestaan.

Na de oorlog werd de padvinderij in Nederland weer nieuw leven ingeblazen. Alles moest opnieuw opgebouwd worden. Met uitzondering van enkele attributen zoals een hoed of een insigne, die mensen verstopt hadden, was alles verloren gegaan. In die tijd waren er in Nederland vier overkoepelende  verenigingen. Twee voor jongens en twee voor meisjes, protestants en katholiek. De Mohicanen behoorden tot de Nederlandse Padvinders Vereniging (NPV). Elke groep kreeg een nummer toegewezen. De officiële groepsnaam was: Mohicanen 33.

Scouting was populair in de jaren na de oorlog en groeide heel snel, zo ook de Mohicanen. In deze tijd bestonden er ook al andere groepen in West-Den Haag, zoals de Ds. Ferguson, Be Pals en Mac Donald. Het landelijk beleid schreef voor dat wanneer het ledenaantal van een groep te hoog werd, de groep zich moest opsplitsen. In 1945 werd De Mohicanen 33 daarom gesplitst en daaruit ontstonden de Rimboejagers 77. In 1961 ontstond, na meningsverschillen binnen de Rimboejagers, nog een verkennersgroep, de Rimboejagers 88.

Het clubhuis van de Mohicanen 33 stond aan de Heliotrooplaan en heette “De Ossenstal” (zie foto). De Rimboejagers 77 hadden een clubhuis aan de De Savorin Lohmanlaan. Een groen, houten gebouw  tussen de rolschaatsbaan, de Marathon en de Haagse Beek. Nu is op die plek de Machiel Vrijenhoeklaan. De Rimboejagers 88 kwamen op zondag bij elkaar in de Nissenhut, het clubhuis van de Be Pals groep aan de Nieboerweg. De Nissenhut bestond uit twee zogenaamde Romneyloodsen. Halfronde, uit gebogen golfplaat gemaakte gebouwen, die in de Tweede Wereldoorlog door de Engelsen ontwikkeld waren en snel neergezet konden worden. Ze waren in de vijftiger jaren ruimschoots in legerdumps te koop. Na het zomerkamp van 1962 verhuisden ze naar het clubhuis van de Mc Donaldgroep aan de Daal en Bergselaan, waar ze op zondagmiddag hun opkomsten hadden. Een gezellig met hout betimmerd clubhuis met  voor iedere patrouille een eigen patrouillehoek, vlak naast de plek waar later de Wigwam werd gebouwd.

Fusie Mohicanen 33 en Rimboejagers 88

Op 2 november 1962 brachten de Rimboejagers 88, samen met de Mohicanen 33 een revue op het toneel. De titel van de voorstelling was: 33-88. Deze revue markeerde het begin van de fusie tussen de twee groepen. De namen werden samengevoegd tot  “De Mohicanen 88”. Een samenstelling van de naam van de ene en het nummer van de andere groep. Als groepsdas koos men voor de das van de 1st Ben Rhydding Scouts. Zij waren toen al onze Engelse zustergroep. Dit was de start van de Mohicanen zoals we die nu kennen.

In een periode van nog geen twintig jaar is de groep eerst uit elkaar gehaald en daarna weer samengevoegd. De visie die in die tijd opkwam en haaks stond op eerdere opvattingen, was dat kleine groepen kwetsbaar waren en dat een grote sterke groep beter was. Die visie hanteren we tegenwoordig nog steeds.

De Mohicanen 88 bestond eind jaren 60 uit: drie welpenhordes (8-11 jaar), twee verkennerstroepen (12-17 jaar) en een voortrekkersstam (18-23 jaar).

De hordes heetten: zaterdagochtendhorde, zaterdagmiddaghorde en woensdaghorde. Deze namen gaven wel duidelijk aan wanneer de opkomst was, maar spraken niet zo tot de verbeelding. Later kregen de hordes namen die geïnspireerd waren op Indianen: de Malicetehorde (een Indianenstam uit Canada en USA); de Commoosiehorde (een soort indianentent) en Tapawingohorde (‘veilig huis’ in Indianentaal).

De namen van de  twee verkennerstroepen werden: de donkerblauwe en de lichtblauwe troep. Dit is gebaseerd op de kleuren van de Mohicanendas. De leeftijd van verkenners was in die tijd van 12 tot 17 jaar. Na de verkenners kon je naar de Voortrekkers, waarvan de leeftijd doorliep tot een jaar of 23. De voortrekkersstam heette het ‘Serviceteam’, omdat ze de leiding hielpen waar dat nodig was. De organisatie van de soos was daarbij een belangrijk onderdeel. Die soos werd gehouden in De Ossenstal. Ook nadat de Wigwam was gebouwd heeft De Ossenstal nog een tijdje als 2e clubhuis gefungeerd.

Aan het eind van de jaren 60 had de in omvang toegenomen groep behoefte aan een groter clubhuis en kon zich dat ook permitteren. Het nieuwe groepshuis, de Wigwam, werd op 18 januari 1969 geopend en kostte in die tijd fl. 78.308,67.

In datzelfde jaar kwamen er voor het eerst meisjes in de groep. Dat kon officieel nog niet, want op landelijk niveau waren jongens en meisjes nog gescheiden. Maar de Mohicanen en de Sint-Jorisgroep kenden elkaar al via een gezamenlijke drumband en diverse familieverbanden en besloten om er samen te voor te gaan.

De padvindsters hadden hun opkomsten in de Ossenstal, de kabouters in de Wigwam. De Ossenstal werd verwarmd met een potkacheltje en de leidster kwam in de winter eerder om het kacheltje met hout aan te maken, zodat de padvindsters niet bevroren. De wc was een chemisch toilet in een hokje buiten. Wel avontuurlijk, maar toen er andere leiding kwam werden de opkomsten toch ook verplaatst naar de meer comfortabele Wigwam.

Vanaf de jaren 80 werd de Wigwam regelmatig verhuurd om extra inkomsten te genereren. In zomervakanties aan andere scoutinggroepen en door de weeks aan scholen. De verhuuractiviteiten waren succesvol en de vraag nam toe. Daarmee ook de behoefte aan betere faciliteiten, zoals toiletten, douches, wasruimte en een grotere keuken. Aan het begin van de  21e eeuw werd gestart met een ontwerp voor weer een nieuwe aanbouw. Op de plek van de oude keuken werd beter sanitair gerealiseerd. De opening was in mei 2006.

Toen volgde de aanvraag voor een gebruiksvergunning. Die werd afgewezen voor overnachtingen voor langere perioden, omdat de originele Wigwam, het deel uit 1969, niet aan de eisen voldeed. Dat haalde een streep door de verhuuractiviteiten. Was de nieuwe aanbouw tevergeefs geweest? De subsidie werd in deze eeuw steeds minder, dus extra inkomsten waren zeer welkom. De redding  kwam van de Zonnebloemschool, aan de overkant van de Daal en Bergselaan. Zij hadden niet genoeg ruimte voor de Buitenschoolse Opvang (BSO) en wilden daarvoor gebruik maken van de Wigwam. Na onderhandelingen met verschillende BSO-organisaties viel de keus op DAK. Sinds 2007 huurt DAK de Wigwam van maandag t/m vrijdag. Het betekent veel overleggen, opslag van extra materialen, rekening houden en communiceren met elkaar. Inmiddels weten we eigenlijk niet beter en zien we veel voordelen aan deze samenwerking.

In 2010 bestond Scouting in Nederland 100 jaar. Vanuit de landelijke organisatie was het tijd voor wat vernieuwing en werden er een aantal wijzigingen doorgevoerd. Uniform was ouderwets, dit veranderde in Scoutfit, met een nieuw soort blouse, ook voor de Bevers. Deze hadden voorheen alleen polo's.

Maar ook veranderde er wat in de speltakken en de namen. De kabouters verdwenen en werden stoere meisjeswelpen. Padvindsters en verkenners heten tegenwoordig beide Scouts. De naam van de senioren is veranderd in Explorers en de oudste groep zijn de Roverscouts geworden. Deze laatste hebben bij ons als onderdeel de naam Pivo's gehouden. 
Alle onderdelen kregen nieuwe speltaktekens en ook werd het scoutingspel en activiteitenaanbod herzien en opnieuw geïntroduceerd.

Maxima werd na het overlijden van Prins Claus beschermvrouwe van Scouting Nederland en kwam ook op bezoek bij de Mohicanen.